kom. (5)
2842
Wszawica i świerzb
Wszy i świerzbowiec to dobrze nam znane robaki. Bardzo łatwo się nimi zarazić od innych osób, gdyż wystarczy kontakt z ich skórą lub ubraniami i już mamy na sobie całą gromadkę malutkich żyjątek, które w odczuwalny sposób przyprawiają nas o swędzący do obłędu dyskomfort.
Świerzbowiec ludzki
Jest to parazyt występujący na całym świecie. Zaniedbania higieny, jak również jej brak, sprzyjają rozprzestrzenianiu się świerzbowca bezpośrednio z jednej osoby na drugą.
Wygląda on jak mikroskopijny pajączek i wnika do skóry, gdzie drąży charakterystyczne korytarze, żywiąc się przy tym naskórkiem człowieka.
Objawy obserwuje się po około 2-6 tygodniach od zarażenia. Dominuje wysypka pęcherzykowa i świąd między palcami, w okolicach stawów i na brzuchu. Pęcherzyki mają białawy kolor i swędzą. Drapanie ich powoduje powstanie otarć i pęknięć skóry, które mogą nakadzić się jakąś bakterią. Świąd nasila się zwykle w nocy i podczas ciepłych kąpieli.
Istnieje specyficzna odmiana świądu świerzbowego, znana jako norweska. Charakterystyczne tu są wyraźniejsze, głębsze i strupowe zmiany, również na plecach.
Rozpoznanie potwierdza wykonanie badania mikroskopowego zdrapanego naskórka.
Leczniczo stosuje się następujące preparaty: Crotamiton, Novoscabin, Cetriscabin, Permetrynę, Iwermektynę. Jeżeli objawy mimo stosowania któregoś z preparatów nasilą się, nie należy martwić się brakiem skuteczności działania leków. Po 7-10 dniach od zastosowania środka, kurację koniecznie trzeba powtórzyć. Podczas leczenia należy codziennie zmieniać bieliznę pościelową i ubrania oraz prać je w wysokich temperaturach (wygotować) i prasować. Pozwoli to na zabicie świerzbowca.
Profilaktyka w tym przypadku to rzetelna higiena ciała i otoczenia – częste mycie rąk, dbałość o skórę i wzmacnianie odporności ustroju. Ponadto należy poddawać kontroli swoje zwierzęta domowe, z uwagi na możliwość występowania u nich podobnych pasożytów, które u człowieka mogą wywołać objawy podobne do świerzbu lub uczulenia.
Świerzbowiec poza organizmem przeżywa nawet do 4 dni.
Wszy głowowe, łonowe, odzieżowe
Wszy mogą bytować w różnych miejscach i być przenoszone przez człowieka na człowieka lub przez zarażoną odzież. Wszy są bardzo często spotykane u ludzi bezdomnych, z uwagi na brak higieny. Żyjątka te uczepiają się włosów na całym ciele – zarówno na głowie, brwiach, rzęsach jak i w okolicy łonowej i na pozostałych częściach ciała... Ponadto znajdziemy je również na nitkach ubrań, pościeli, tapicerki.
Wszy te różnią się między sobą wyglądem. Wesz łonowa jest mniejsza i bardziej okrągła. Wesz głowowa i odzieżowa mają kształt wrzecionowaty. Można je dostrzec gołym okiem. Wesz łonowa to parazyt wielości do 2 mm, a pozostałe od 3 do 6 mm.
Pasożyty te żywią się krwią, dlatego też na skórze widoczne są drobne zmiany po „ukłuciach”, którym towarzyszy różnie nasilony świąd. Na skórze ponadto mogą zaznaczać się przeczosy powstałe w wyniku drapania oraz objawy nadkażenia, w postaci wyprysku i zmian ropnych.
W leczeniu wszy głowowej i łonowej stosuje się następujące preparaty: Lindan, Benzoesan benzylu, Permetryna, Artemisol, Dalacet. W tym przypadku kurację również powtarza się po 7-10 dniach. Włosom warto zaserwować płukankę wodą z octem w celu ułatwienia odchodzenia jaj (gnid) od włosów. Niekiedy bywa pomocne/konieczne pozbycie się owłosienia. Ponadto należy wyprać odzież i bieliznę pościelową w wysokiej temperaturze i poddać ją prasowaniu.
Jeżeli chodzi o wesz odzieżową, najlepiej byłoby pozbyć się zaatakowanej przez nią tkanin. Jednak i na tego pasożyta jest sposób chemiczny – 0,5-1% malation w postaci pudru. Odzież i pościel należy posypać takim pudrem i następnie wygotować i wyprasować. Dodatkowo trzeba dokładnie wysprzątać cały dom, w tym odpowiednio spreparować tkaniny lub się ich pozbyć. Profilaktycznym zachowaniem będzie jak wyżej – stosowanie się do zasad higieny.
Na podstawie:
1 Deryło A.: Skrypt do ćwiczeń i seminariów z parazytologii lekarskiej, ŚAM, Katowice 2000
2 Daniluk J., Jurkowska G., Zarys chorób wewnętrznych dla studentów pielęgniarstwa, Czelej, Lublin 2005
3 www.mp.pl – Leczenie inwazji pasożytniczych, tabela 1.
Świerzbowiec ludzki
Jest to parazyt występujący na całym świecie. Zaniedbania higieny, jak również jej brak, sprzyjają rozprzestrzenianiu się świerzbowca bezpośrednio z jednej osoby na drugą.
Wygląda on jak mikroskopijny pajączek i wnika do skóry, gdzie drąży charakterystyczne korytarze, żywiąc się przy tym naskórkiem człowieka.
Objawy obserwuje się po około 2-6 tygodniach od zarażenia. Dominuje wysypka pęcherzykowa i świąd między palcami, w okolicach stawów i na brzuchu. Pęcherzyki mają białawy kolor i swędzą. Drapanie ich powoduje powstanie otarć i pęknięć skóry, które mogą nakadzić się jakąś bakterią. Świąd nasila się zwykle w nocy i podczas ciepłych kąpieli.
Istnieje specyficzna odmiana świądu świerzbowego, znana jako norweska. Charakterystyczne tu są wyraźniejsze, głębsze i strupowe zmiany, również na plecach.
Rozpoznanie potwierdza wykonanie badania mikroskopowego zdrapanego naskórka.
Leczniczo stosuje się następujące preparaty: Crotamiton, Novoscabin, Cetriscabin, Permetrynę, Iwermektynę. Jeżeli objawy mimo stosowania któregoś z preparatów nasilą się, nie należy martwić się brakiem skuteczności działania leków. Po 7-10 dniach od zastosowania środka, kurację koniecznie trzeba powtórzyć. Podczas leczenia należy codziennie zmieniać bieliznę pościelową i ubrania oraz prać je w wysokich temperaturach (wygotować) i prasować. Pozwoli to na zabicie świerzbowca.
Profilaktyka w tym przypadku to rzetelna higiena ciała i otoczenia – częste mycie rąk, dbałość o skórę i wzmacnianie odporności ustroju. Ponadto należy poddawać kontroli swoje zwierzęta domowe, z uwagi na możliwość występowania u nich podobnych pasożytów, które u człowieka mogą wywołać objawy podobne do świerzbu lub uczulenia.
Świerzbowiec poza organizmem przeżywa nawet do 4 dni.
Wszy głowowe, łonowe, odzieżowe
Wszy mogą bytować w różnych miejscach i być przenoszone przez człowieka na człowieka lub przez zarażoną odzież. Wszy są bardzo często spotykane u ludzi bezdomnych, z uwagi na brak higieny. Żyjątka te uczepiają się włosów na całym ciele – zarówno na głowie, brwiach, rzęsach jak i w okolicy łonowej i na pozostałych częściach ciała... Ponadto znajdziemy je również na nitkach ubrań, pościeli, tapicerki.
Wszy te różnią się między sobą wyglądem. Wesz łonowa jest mniejsza i bardziej okrągła. Wesz głowowa i odzieżowa mają kształt wrzecionowaty. Można je dostrzec gołym okiem. Wesz łonowa to parazyt wielości do 2 mm, a pozostałe od 3 do 6 mm.
Pasożyty te żywią się krwią, dlatego też na skórze widoczne są drobne zmiany po „ukłuciach”, którym towarzyszy różnie nasilony świąd. Na skórze ponadto mogą zaznaczać się przeczosy powstałe w wyniku drapania oraz objawy nadkażenia, w postaci wyprysku i zmian ropnych.
W leczeniu wszy głowowej i łonowej stosuje się następujące preparaty: Lindan, Benzoesan benzylu, Permetryna, Artemisol, Dalacet. W tym przypadku kurację również powtarza się po 7-10 dniach. Włosom warto zaserwować płukankę wodą z octem w celu ułatwienia odchodzenia jaj (gnid) od włosów. Niekiedy bywa pomocne/konieczne pozbycie się owłosienia. Ponadto należy wyprać odzież i bieliznę pościelową w wysokiej temperaturze i poddać ją prasowaniu.
Jeżeli chodzi o wesz odzieżową, najlepiej byłoby pozbyć się zaatakowanej przez nią tkanin. Jednak i na tego pasożyta jest sposób chemiczny – 0,5-1% malation w postaci pudru. Odzież i pościel należy posypać takim pudrem i następnie wygotować i wyprasować. Dodatkowo trzeba dokładnie wysprzątać cały dom, w tym odpowiednio spreparować tkaniny lub się ich pozbyć. Profilaktycznym zachowaniem będzie jak wyżej – stosowanie się do zasad higieny.
Na podstawie:
1 Deryło A.: Skrypt do ćwiczeń i seminariów z parazytologii lekarskiej, ŚAM, Katowice 2000
2 Daniluk J., Jurkowska G., Zarys chorób wewnętrznych dla studentów pielęgniarstwa, Czelej, Lublin 2005
3 www.mp.pl – Leczenie inwazji pasożytniczych, tabela 1.
Katarzyna Ziaja
