kom. (6)
1836
Liczenie kalorii
Niemodne i kojarzące się z wygłodzonymi nastolatkami, liczenie kalorii nie jest jednak pozbawione sensu.
Podstawowe kontrowersje związane z traktowaniem jedzenia w kategoriach kalkulacji energetycznej dotyczą zwykle efektywności oraz uciążliwości. Wiele osób narzeka, że liczą skrupulatnie każdy plasterek, a waga wcale nie drgnie, zaś inni rzucają tabelę w kąt na trzeci dzień, gdy stołówka obiadowa zaserwuje danie wymykające się poradnikowym pozycjom dietetycznym.
Tymczasem, kontrolowanie pochłanianych ilości w wymiarach obiektywnych (nie misa sałatki albo odrobinka czekolady), pozwala na zrozumienie zasad zbilansowanej diety i dokonywanie racjonalnych decyzji żywieniowych. Jeśli przyjmiemy zalecany przez specjalistów model, w którym 60% spożywanej energii stanowią węglowodany złożone (ciemny chleb, kasze, ryż brązowy, płatki), 30% białko roślinne i z chudego mięsa oraz ryb, zaś 10% tłuszcze nienasycone (oleje, pestki, orzechy), to zdrowy domowy jadłospis bardzo łatwo skonstruować.
Naturalnie niezbędna jest dokładna elektroniczna waga, tabele określające wartość energetyczną pokarmów na 100 g (inne określenia są mało precyzyjne) oraz cierpliwość w dzieleniu i dodawaniu. Jeśli chodzi o gotowe produkty spożywcze, które na etykiecie mają informacje o kaloryczności, trzeba być dość ostrożnym przy czytaniu, bowiem waga często podawana jest w dwóch wariantach: w zalewie i bez (dla danego produktu bierzemy tę drugą), a liczba kalorii w przeliczeniu na 100 g lub na porcję. Sprytni producenci wiedzą jak sprzedać jogurt light o wartości 60 kcal, która przy danych rozmiarach kubeczka rośnie do 100 kcal!
Zwykle po kilkunastu dniach pieczołowitego liczenia z kalkulatorem dochodzimy już do pewnej wprawy i wiemy dobrze, że budyniowy deser kosztuje nas pół godziny joggingu. I choć takie szybkie szacowanie pomaga też w restauracji, gdy trzeba wybrać między rybą z ziemniakami i makaronem z serem, dobrze jest nie dać się jednak złapać w sidła obsesyjnego liczenia. Jedzenie jest w końcu przyjemnością i chodzenie z nosem na kwintę z powodu 150 kcal mniej czy więcej, urody nie dodaje na pewno.
Podstawowe kontrowersje związane z traktowaniem jedzenia w kategoriach kalkulacji energetycznej dotyczą zwykle efektywności oraz uciążliwości. Wiele osób narzeka, że liczą skrupulatnie każdy plasterek, a waga wcale nie drgnie, zaś inni rzucają tabelę w kąt na trzeci dzień, gdy stołówka obiadowa zaserwuje danie wymykające się poradnikowym pozycjom dietetycznym.
Tymczasem, kontrolowanie pochłanianych ilości w wymiarach obiektywnych (nie misa sałatki albo odrobinka czekolady), pozwala na zrozumienie zasad zbilansowanej diety i dokonywanie racjonalnych decyzji żywieniowych. Jeśli przyjmiemy zalecany przez specjalistów model, w którym 60% spożywanej energii stanowią węglowodany złożone (ciemny chleb, kasze, ryż brązowy, płatki), 30% białko roślinne i z chudego mięsa oraz ryb, zaś 10% tłuszcze nienasycone (oleje, pestki, orzechy), to zdrowy domowy jadłospis bardzo łatwo skonstruować.
Naturalnie niezbędna jest dokładna elektroniczna waga, tabele określające wartość energetyczną pokarmów na 100 g (inne określenia są mało precyzyjne) oraz cierpliwość w dzieleniu i dodawaniu. Jeśli chodzi o gotowe produkty spożywcze, które na etykiecie mają informacje o kaloryczności, trzeba być dość ostrożnym przy czytaniu, bowiem waga często podawana jest w dwóch wariantach: w zalewie i bez (dla danego produktu bierzemy tę drugą), a liczba kalorii w przeliczeniu na 100 g lub na porcję. Sprytni producenci wiedzą jak sprzedać jogurt light o wartości 60 kcal, która przy danych rozmiarach kubeczka rośnie do 100 kcal!
Zwykle po kilkunastu dniach pieczołowitego liczenia z kalkulatorem dochodzimy już do pewnej wprawy i wiemy dobrze, że budyniowy deser kosztuje nas pół godziny joggingu. I choć takie szybkie szacowanie pomaga też w restauracji, gdy trzeba wybrać między rybą z ziemniakami i makaronem z serem, dobrze jest nie dać się jednak złapać w sidła obsesyjnego liczenia. Jedzenie jest w końcu przyjemnością i chodzenie z nosem na kwintę z powodu 150 kcal mniej czy więcej, urody nie dodaje na pewno.
Agata Chabierska
